Deze valkuil verklaard hoe mensen zichzelf voor de gek kunnen houden met bepaalde beslissingen, zoals het meespelen in een loterij. Immers, de kansen op winst zijn bij kansspelen behoorlijk klein, en na verloop van tijd kost het altijd geld. En toch denken we dat we ‘goede kansen’ hebben bij zulke beslissingen. Hoe kan dat nu?

Zaner (een Amerikaanse broker) heeft een vragenlijst aan duizend futures brokers voorgelegd, met als vraag, wat volgens hun de redenen zijn dat de meeste futures traders geld verliezen. Opvallend is dat veel redenen op dezelfde 4 elementen terugkomen: het hebben van een plan, discipline, overtrading, en tot slot het niet uitvoeren van afdoende onderzoek/kennis vergaring. Onderstaande oorzaken wil ik er even uitlichten:

• After several profitable trades, many speculators become wild and unconservative. They base their trades on hunches and long shots, rather than sound fundamental and technical reasoning, or put their money into one deal that “can’t fail.”

Eén van de belangrijkste dingen bij beleggen is naar mijn idee het nemen van je eigen verantwoordelijkheid. Echter, veel mensen neigen erna hun verlies aan externe factoren te wijten. Kijk bijvoorbeeld naar de Legio Lease problematiek; waar de verantwoordelijkheid van dalende koersen wordt afgeschoven op de voorlichting door de bank. De deelnemers van de Legio Lease konden, zonder voorlichting, toch niet weten dat koersen ook kunnen dalen? Je ziet dit fenomeen ook op kleinere schaal: als een columnist een mening geeft over een aandeel, en het aandeel daalt vervolgens, dan is het de schuld van de columnist dat de tip verkeerd uitpakte. Dat het de belegger zelf was die op deze tip handelde wordt dan even vergeten.

In het boekje ‘Beleggingstips 2007’ komen 12 zogeheten ‘beleggingsgoeroes’ aan het woord. Ondanks dat ik zelf niet zo’n voorstander ben van tips, waren de interviews aangenaam om te lezen, en werden er nog enkele gevatte opmerkingen gemaakt. Hieronder heb ik de, naar mijn mening, interessantste quotes geplaatst. Jammer alleen dat er vooral wordt gekeken naar de langere termijn, terwijl ik het wel als een aanvulling zou hebben ervaren als er ook (day-) traders waren geïnterviewd. Maar, toegegeven, de resultaten van de tips (te volgen via de VEB website) zijn indrukwekkend.

Een droom van velen is om minder te werken, of zelfs te stoppen met werken, en meer tijd aan hun gezin, hobby’s of andere dingen te besteden. Dit is inderdaad veelal stukken aantrekkelijker dan lange werkweken draaien, zonder de vrijheid om minder te werken, of er eens lekker tussen uit te gaan. In dit artikel wil ik eens kijken of deze financiële vrijheid haalbaar is.

Onderstaande stukje kwam ik tegen in Safe Strategies for Financial Freedom. Wat mij vooral ervan aanspreekt is dat via een metafoor erg mooi wordt aangegeven waarom je juist verliezen moet willen nemen:

De laatste tijd hoor je steeds vaker dat het spaargedrag van mensen de laatste jaren is veranderd. Steeds minder wordt er gespaard, en meer geconsumeerd. Dit verschil zie je tussen landen (Amerikanen sparen bijvoorbeeld helemaal niet meer, wij Nederlanders ook steeds minder), maar ook hebben jongeren steeds meer schulden. Het Nibud bericht hierover in haar recentste onderzoek onder jongeren (nov 2005):

Een boekje (87 pagina’s) van collega weblogger Arnoud, dat moest ik natuurlijk lezen. Waarschijnlijk is hij al wel bekend van zijn gastcolumn op deze site, of zijn eigen weblog. Daarnaast heeft hij ook een ‘dividend serie’ op blikopdebeurs.com.

Het boekje is een leuk, aangenaam te lezen boekje geworden. Ondanks dat de titel de nadruk legt op beleggen volgens de beurscyclus, is er één hoofdstuk ingeruimd over de beurscyclus. Gelukkig maar zou ik zeggen, want de andere hoofdstukken bevatten waardevolle informatie, vooral voor beginnende beleggers.

We study the P/E ratios and dividend yields at the beginning of the 128 years from 1872 through 1999, and find that they provide unreliable forecasts of future returns.

Aldus het onderzoek van Kenneth L. Fisher en Meir Statman, waarmee ze in ieder geval meteen mijn aandacht hadden. Immers, koers/winst–verhoudingen en dividendrendementen worden veelal gebruikt om een aankoop of een verkoop te doen. Hoe vaak hoor je een analist wel niet zeggen dat een bepaald aandeel overgewaardeerd is door een te hoge k/w in vergelijking met zijn sectorgenoten? Een prachtig voorbeeld hiervan is natuurlijk Google, een fonds dat onderhand al een paar jaar een ‘te hoge’ k/w-verhouding heeft.