Meningen en opinies. Het lijkt wel alsof beleggen niet mogelijk is zonder mensen die hun mening verkondigen op tv of op websites. Bepaalde mensen uit deze kleine groep beleggers hebben zelfs een “goeroe” status verkregen door juiste voorspellingen te maken en worden gevolgd door een (grote) groep volgers. Omdat we meestal maar een beperkt aantal mensen te zien krijgen (bijvoorbeeld enkel de bulls als het economisch mee zit), is het de vraag in hoeverre de mening van deze kleine groep onze mening over het grotere geheel beïnvloed.

Bij normale beleggingsfondsen is er doorgaans voor (particuliere) beleggers weinig informatie beschikbaar over de manager. Vaak kan er wel worden gekeken hoe lang de manager al bij een bepaald fonds werkt. Wellicht dat via wat zoekwerk ook kan worden gevonden bij welke fondsen de fondsbeheerder eerder heeft gewerkt. Desondanks blijft de informatie over verdere eigenschappen van de manager meestal beperkt. Bij hedge funds is doorgaans echter meer informatie over de fondsmanager beschikbaar, gedeeltelijk ook omdat een hegde funds zichzelf meer moet ‘verkopen’ aan kritische (vermogende) beleggers dan een beleggingsfonds. Door de grotere complexiteit van hedge funds kan ook worden beargumenteerd dat het ook belangrijker is om te weten hoe intelligent of gedreven de beheerder is.

Één onderwerp waar helaas erg weinig bekend over is in de wetenschappelijke literatuur is de relatie tussen persoonlijkheidsfactoren en de prestaties van beleggers en traders. Wat namelijk opvallend is, is dat verschillende beleggers volledig andere prestaties kunnen behalen, ook al beleggen ze in dezelfde ondernemingen en met ruwweg dezelfde hoeveelheid informatie over deze aandelen.

In een eerder artikel hebben we al wel eens aandacht besteed aan verschillende typen beleggers. In dat onderzoek kwam naar voren dat er 4 duidelijk te onderscheiden soorten beleggers waren. De onderzoekers identificeerden de risk-tolerant trader, de confident trader, de loss-averse young trader en tenslotte de conservative long-term investor. Hoewel dit inderdaad verschillende groepen zijn, is er nog weinig bekend over of bepaalde persoonlijkheden de voorkeur hebben voor een bepaalde beleggingsstrategie. Het lijkt wel zo, maar het is nog niet aangetoond.

Dollar cost averaging is een beleggingsstrategie waarbij de belegger elke maand een bepaald bedrag inlegt in bijvoorbeeld een beleggingsfonds. Het belangrijkste nadeel van een dollar cost averaging (hierna: DCA) strategie is dat het rendement wordt beperkt. Het is weliswaar zo dat de belegger tegen lagere koersen koopt als de beurs daalt, waardoor de belegger zijn gemiddelde aankoopkoers steeds iets naar beneden haalt. Echter, dan dient de beurs wel een flinke val te maken wil men echt goedkoop inkopen, en over lange perioden stijgt de beurs. Daardoor koopt een belegger met een DCA aanpak veelal op een hogere koers dan zijn eerste aanschaf, vooral met het verlopen van de looptijd. In dat geval zou er beter aan worden gedaan om het hele bedrag in eens te investeren, de zogeheten lump sum belegging.

Zoals we bij een vorig artikel al zagen, heeft het inkomen een betrekkelijk kleine rol op het vermogen dat iemand opbouwt. Natuurlijk zullen mensen met een aanzienlijk inkomen eerder een groter vermogen kunnen opbouwen, maar het blijkt er vooral om te gaan hoe mensen met hun geld omgaan, ongeacht of dit een groot of beperkt inkomen is. Passend bij die resultaten is de vraag waarom bepaalde mensen meer sparen dan anderen.

Sparen is al geruime tijd geen populaire activiteit meer: spaarde een Amerikaans huishouden in 1984 nog rond de 11% van het inkomen, in 2004 was dit al gedaald tot 0.5-1.0% en recentelijk lijkt er zelfs een negatief spaarquotum te zijn.

Een belangrijk criterium waar veel beleggers in beleggingsfondsen zich op richten is de Morningstar rating. Zoals bekend krijgt een fonds 5 sterren als deze zich tot de top 10% van zijn categorie mag rekenen. De toewijzing van deze sterren gebeurd aan de hand van de voor risico gecorrigeerde prestaties over een periode van 3, 5 en 10 jaar. Een interessante vraag is wat er gebeurd met de prestaties van een beleggingsfonds als deze voor het eerst 5 sterren krijgt: blijven deze prestaties goed of kan de fondsmanager zijn goede prestaties niet vasthouden? Matthew Morey heeft in zijn onderzoek gekeken naar deze vraag.

Ieder zal het zich wel eens hebben afgevraagd, wat die mensen in de Quote 500 nu onderscheid van het ‘normale volk’. Naast dat hun discipline en geluk een rol lijkt te spelen, worden deze mensen ook vaak gezien als ‘erg slim’. Zijn rijke mensen nu slimmer dan de minder vermogende Nederlanders?

De onderzoeker Jay Zagorsky heeft hiervoor de data onderzocht van een Amerikaanse groep van 7.403 baby boomers met een gemiddelde leeftijd van 37 jaar. Omdat deze groep meerdere jaren lang werden gevolgd, was het mogelijk om de ontwikkeling van deze grote groep mensen te volgen.

‘Negeer je emoties bij beleggen’; wie kent deze uitdrukking niet? Voor de actieve handelaar worden emoties vaak gezien als een ‘kwaad’ in de bekende beleggingstips. Maar gooien we zo niet de baby met het badwater weg?

Myeong-Su Seo en Lisa Feldman Barrett hebben hier onlangs onderzoek naar gedaan. Hiervoor hebben ze iets meer dan 100 beleggers twintig handelsdagen een beleggingssimulatie laten spelen, waarbij ze elke dag beslissingen moesten nemen en daarnaast hun emoties moesten bijhouden. Ondanks dat het een simulatie was kon er tot duizend dollar worden verdiend met een goede performance. Hun leeftijd varieerde van 18 tot 74 jaar, met een gemiddelde van 24,7. De gemiddelde ervaring met beleggen was 4,3 jaar.

Recent hebben we gezien dat problemen op de Amerikaanse huizenmarkt een fikse invloed kunnen hebben op aandelenkoersen. Hebben aandelenkoersen op hun beurt ook weer een invloed op huizenprijzen?

Over de lange periode hebben aandelenkoersen en huizenprijzen de neiging dezelfde richting op te bewegen. Dit is op zich logisch, want zowel aandelenkoersen als huizenprijzen worden beïnvloed door dezelfde fundamentele factoren, zoals de economische groei, werkloosheid, en rente.
Het blijkt dat huizenprijzen de aandelenmarkt volgen met een vertraging van 2 tot 3 jaar. Belangrijker is er of er causale verbanden zijn tussen aandelenkoersen en huizenprijzen?